Αντωνία Παπαδοπούλου - Άλμα στο τετράγωνο

Ειδική προσφορά
Διαθέσιμο
Κωδικός προϊόντος:
AD442
Αρχική τιμή:
9,90 €
Εξοικονομείτε:
5,00 € (50%)
Τιμή για εσας:
4,90 €
Περιγραφή
Ο χρόνος κυλά και αφηνόμαστε στο νόημα των λέξεων. Τις ανακαλύπτουμε, μέσα από το βάθος των εμπειριών μας. Ακούμε τη λέξη «φιλία», αλλά κάποια στιγμή τη νιώθουμε πέρα από μία λέξη, την «ενστερνιζόμαστε». Με το βάρος αυτό της σημαντικότητας της ζωής και της αλήθειας πορευόμαστε και γινόμαστε πιο ανάλαφροι γιατί πλέον παίρνουμε στο ταξίδι μας μόνο τα χρειαζούμενα. Με κάθε κύκλο που συντελείται πια ένας τέτοιος επαναπροσδιορισμός – ευτυχώς για όσους το καταφέρνουν και ευλογούνται να το ζουν – η ζωή ρέει πια πιο γαλήνια. Σάμπως οι κύκλοι που έκλεισαν να έγιναν κρίκοι που μας άντεξαν.
 
Όταν κάποτε διάβασα σε μεγάλη ηλικία ποιήματα γνωστών μας ποιητών, αισθάνθηκα δέος και ευγνωμοσύνη για όλους αυτούς που υπήρξαν πριν από μας και τα είχαν ήδη ανακαλύψει όλα αυτά που θεράπευαν μια καρδιά σε πορεία ανάβασης. Με όλα τα όνειρα που έχουμε κάνει από παιδιά και τους φόβους που σέρνουμε μαζί μας – ή προβάλλονται ακόμα κι αν δεν τους είχαμε καταλάβει ότι ήταν πάντα εκεί – κάνουμε το άλμα.
 
Η άγκυρα έχει πιάσει τον πάτο του «είναι» μας και μόνο έτσι το άλμα επιτυγχάνεται – όχι μόνο ψηλά – για να γίνουμε άνθρωποι, αλλά μέσα στην μαύρη τρύπα της συμπαντικής γυάλας, για να ενωθούμε με το χάος από το οποίο προήλθαμε. Όμως είναι ένα χάος ύπαρξης, στο οποίο αν αφεθούμε, αυτόματα θα νιώσουμε την αλήθεια, μέρος της οποίας είμαστε. Το φως εκεί είναι η μόνη πραγματικότητα.
 
Αυτό το άλμα λοιπόν, είναι ένα άλμα κβαντικό γιατί δεν στοχεύει στο ύψος του εγκόσμιου αναστήματός μας, αλλά στο να μας εντάξει στο αέναο σαν άστρα. Και είναι άλμα ψυχής – «alma» στα ισπανικά σημαίνει ψυχή – γιατί προϋποθέτει απόλυτη πίστη, παράδοση και άφεση. Και τότε μόνο είμαστε ελεύθεροι. Η καρδιά μας ποτέ πια δεν θα είναι ένα κάρβουνο, αλλά με την δική μας συγκατάθεση, θα έχει μετατραπεί σε ένα διαμάντι μέσω του οποίου διαχέεται το φως παντού.
 
Χανιά, Νοέμβριος 2017
 
Αντωνία Παπαδοπούλου
 
«Κάνε το κάρβουνο των απλών, συνηθισμένων λέξεων, ποιητικά διαμάντια…»
Παρέμβαση της Αγγελικής Μπεμπλιδάκη στην εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα* για την παρουσίαση του βιβλίου της Αντωνίας Παπαδοπούλου, Άλμα στο τετράγωνο.
 
«Λοιπόν», είπε ο δάσκαλος, «θα παίξουμε τώρα ένα παιχνίδι. Η μία θα κλείσει τα μάτια της και θα κάνει πως είναι τυφλή. Η άλλη θα είναι η οδηγός, που έχει την υποχρέωση να την καθοδηγήσει με ασφάλεια στο δρόμο που θα πορευτούν».
 
Έτσι έγινε η πρώτη μας συνάντηση με την Αντωνία. Στο Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής των Εκδόσεων Ραδάμανθυς στα Χανιά όπου και οι δυο ψαχνόμαστε. Και ψάχναμε. Τι; Τον εαυτό μας; Τις δυνατότητες μας; Τα θέλω μας;  Να ξεπεράσουμε τους  φόβους μας;
 
Πάντως η Αντωνία με πήρε από το μπράτσο και με οδήγησε. Κι εγώ μετά τον πρώτο δισταγμό – «ποια να ‘ναι αυτή η άγνωστη; Δεν μπορεί αυτή να με κρατήσει. Θα με αφήσει σίγουρα να πέσω σε κανένα σκαλοπάτι» – αφέθηκα στα χέρια της. Εκείνη τη μέρα με οδήγησε με ασφάλεια μέσα από το παιχνίδι μας, στον σωστό προορισμό.
 
Στη συνέχεια πορευτήκαμε μαζί στο εργαστήρι. Γνωρίσαμε η μια την άλλη καλύτερα μέσα από την προσωπική γνωριμία, αλλά και μέσα από τα γραψίματα. Την πρώτη φορά που την άκουσα να διαβάζει ένα από τα ποιήματά της εντυπωσιάστηκα. Θυμάμαι την κουβέντα του δασκάλου: Εμένα πάντως με εκφράζει απόλυτα αυτό το ποίημα.
 
Πώς τα κατάφερε με δυο κουβέντες, να περιγράψει συναισθήματα, ιδέες, περίπλοκες καταστάσεις. Πως τα καταφέρνουν οι ποιητές να πούνε πράγματα που ταυτίζεσαι μαζί τους, που σε συγκινούν, που σε παρηγορούν!
 
Στην συνέχεια η Αντωνία, μας δήλωσε ευθαρσώς, ότι αυτή μόνο με τον συνοπτικό τρόπο της ποίησης μπορεί να εκφραστεί. Και αισθάνθηκα πολύ περήφανη που όταν αποφάσισε να εκδώσει τον πρώτο κύκλο ποιημάτων της υπέβαλε τα έργα της πρώτα στην βάσανο και τον σχολιασμό του εργαστηρίου.
 
Πώς να ξεχάσω τις συναντήσεις μας στο εγκαταλειμμένο θεατράκι (δεν ξέρω αν συμβαίνει και αλλού, αλλά τα Χανιά έχουν το προνόμιο να έχουν πανάκριβα χρυσοπληρωμένα έργα, που ρημάζουν αχρησιμοποίητα). Εκεί λοιπόν μια ανάσα δρόμο από την πόλη που ακόμα κι οι γείτονες αγνοούν την ύπαρξη του, στο ξεχασμένο θέατρο,  πάνω στα τσιμεντένια θεωρεία, δίπλα στα πεύκα και αγναντεύοντας τη θάλασσα, θυμάμαι να μας διαβάζει στίχους και να μας ρωτά για τις κρητικές λέξεις και εκφράσεις που ψάχνει, που ανιχνεύει, που προσπαθεί να τις κατακτήσει, να τις κάνει κτήμα της και να τις χρησιμοποιήσει.
 
Κι ωσάν σκεφτείς τση φίλους που έχεις κάνει,
 
Μια δράκα μόνο μα αρκεί
 
Και το παράσημο τσ’ αγάπης, επάξια το φορεί,
 
γράφει στο κρητικό της ποίημα.
 
-Τι σε κάνει να θέλεις να γράψεις κάτι σημαδεμένο από την τοπική μας διάλεκτο; την ρώτησα.
 
-Η Κρήτη είναι ο τόπος που επέλεξα να ζήσω. Και μου έχει δώσει πολλά. Είναι ένας τρόπος ανταπόδοσης για  όσα μου πρόσφερε. Κι ένας τρόπος αναγνώρισης ότι είμαι πια κομμάτι της.
 
Με το που φθινοπώριασε το εγκαταλείψαμε το θεατράκι μας και μεταφερθήκαμε στην πόλη. Αναλογίζομαι ένα πρωϊνό. Ο καιρός κρύος. Εμείς να τουρτουρίζουμε, αλλά να επιμένουμε: να διαβάζουμε στίχους να τους αναλύουμε και να σχολιάζουμε το περιεχόμενο:
 
Με τ’ άστρα θα συμφωνήσω
 
Και την θάλασσα θα νανουρίσω
 
Ποιο πέλαγος και ποιος ωκεανός;
 
Ένα ποτάμι μπλε!
 
Τι θέλεις να πεις, γιατί το λες έτσι, εμείς πάντως δεν το καταλαβαίνουμε έτσι. Το  αντιλαμβανόμαστε αλλιώς. Έτσι, ανάμεσα σε θέσεις και αντιθέσεις δηλαδή μέσα στον δημιουργικό διάλογο του εργαστηρίου ακούσαμε κάποια στιγμή την Αντωνία να αναρωτιέται για την πιθανότητα και την δυνατότητα της έκδοσής τους.
 
Να το λοιπόν το πόνημα: «Άλμα». Και  στο τετράγωνο μάλιστα. Εγώ το λέω άλμα ψυχής. Το κοιτώ, το κρατώ, το ξεφυλλίζω και το καμαρώνω. Θυμάμαι τις απαγγελίες, τα σχόλια, τις κουβέντες μας. Αναγνωρίζω  τις στιγμές. Χαίρομαι για την συμμαθήτριά μου. Που ξεπέρασε φόβους κι αναστολές. Που τόλμησε.
 
Κι αναρωτιέμαι για τον άνθρωπο και την φύση του. Που από την αρχή της ύπαρξής του θέλει κάτι τι παραπάνω από αυτό που είναι. Που δεν του αρέσει να είναι ζούδι, να χαμοκυλιέται στο χώμα.  Που πορεύεται πάνω στη γη μα το βλέμμα του είναι στραμμένο στον ουρανό. Και βρήκε τρόπους να εκφράσει αυτό το ανείπωτο που κρύβει μέσα του και τον σπρώχνει παραπέρα. Μακρύτερα, ψηλότερα. Μοναδικό όχημα, η τέχνη. Η οποιαδήποτε τέχνη. Γιατί  είναι αυτή που τον βγάζει από τα μικρά, τα υποχρεωτικά. Τον φέρνει πέρα από το ένστικτο της  επιβίωσης. Τον ανεβάζει από τη γη. Και του δείχνει ότι μέσα του εκτός από το χώμα έχει και κάτι τις άλλο. Μια ανάσα, θεϊκή, πνευματική, πέστε την όπως θέλετε. Αλλά είναι κάτι ανώτερο. Δεν την θυμόμαστε συχνά είναι αλήθεια. Την παραμελούμε με τα προσωπικά μας προβλήματα.
 
Πώς να σκεφτείς παραπέρα, παραπάνω, όταν η ανεργία, η ανασφάλεια, οι φόροι και οι διαρκείς  υποχρεώσεις σε καρτερούν; Ωστόσο, είναι η τέχνη που σε βοηθά να ξεκολλήσεις από την καθημερινότητα. Που σε παρηγορεί και σε βοηθά να την αντέξεις. Και είναι αυτή που σε σηκώνει από την φθαρτή σου διάσταση. Φτάνει να το τολμήσεις. Φτάνει να μην το φοβηθείς. Γιατί κατά που λέει και η Αντωνία «περίσσιες άγκυρες μαγκώνουν την ψυχή μας και δεν την αφήνουν ν’ ανέβει».
 
Η ποίηση, οι τέχνες είναι ένας τρόπος να αφήσουμε τις άγκυρες πίσω μας. Ν αφήσουμε τα σίγουρα που μας κρατούν δεμένους και τελματωμένους και να αγωνιστούμε για άλλα πιο ψηλά. Μπορεί να είναι πιο επισφαλή αυτά, αλλά η αναζήτησή τους δικαιώνει  το όνομα που φέρουμε: άνθρωπος: είναι, κατά μία εκδοχή, αυτός που κοιτά ψηλά.
 
Κόκκινη κλωστή δεμένη
 
Σε μιαν άκρη τελειωμένη
 
Και μια άλλη αραχνοΰφαντη πολύ
 
Δίχως τέλος και αρχή
 
Στα Χανιά οι ομιλητές στην αντίστοιχη εκδήλωση τέλειωσαν με μια προτροπή: «Πέτα». Κι  εγώ το ίδιο θα πω: Πέτα Αντωνία μου, πέτα. Κάνε το κάρβουνο των απλών, συνηθισμένων λέξεων, ποιητικά διαμάντια και βοήθησε ν’ απλωθεί το φως παντού…

 

Βασικές πληροφορίες

Επικοινωνία

Εκδόσεις Ραδάμανθυς

Γεωργίου Ξέπαπα 7
73136
Χανιά

6983 091058 ekd.radamanthys@gmail.com [Λογαριασμός κατάθεσης]

Εθνική Τράπεζα: 489/006615-04
και IBAN GR95 0110 4890 0000 4890 0661 504

Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα μας: https://christostsantis.com/
Το e-shop υλοποιήθηκε από Webnode